ﻋﻨﻮان اﺛﺮ: ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺑﺎﯾﺴﻨﻘﺮي

ﺻﺎﺣﺐ اﺛﺮ: اﺑﻮاﻟﻘﺎﺳﻢ ﻣﻨﺼﻮر اﺑﻦ ﺣﺴﻦ ﻓﺮدوﺳﯽ (1020ـ941 ﻣﯿﻼدي)

ﻣﺤﻞ ﻧﮕﻬﺪاري اﺛﺮ: ﮐﺎخ ﻣﻮزه ﮔﻠﺴﺘﺎن

ﺗﺎرﯾﺦ ﺛﺒﺖ اﺛﺮ در ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﯾﻮﻧﺴﮑﻮ: ﺳﺎل 1386

اﻫﻤﯿﺖ اﺛﺮ: ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺑﺎﯾﺴﻨﻘﺮي ﯾﮑﯽ از ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ آﺛﺎر ﮐﻼﺳﯿﮏ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻓﺎرﺳﯽ اﺳﺖ. از وﯾﮋﮔﯽﻫﺎي اﺛﺮ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ در زﻣﺎن ﺧﻠﻖ آن زﺑﺎن ﻋﺮﺑﯽ در ﻋﻠﻮم و ادﺑﯿﺎت ﮐﺎرﺑﺮد داﺷﺖ، اﻣﺎ ﻓﺮدوﺳﯽ ﻓﻘﻂ زﺑﺎن ﻓﺎرﺳﯽ را ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺮد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﻪ اﺣﯿﺎ و ﺣﻔﻆ اﯾﻦ زﺑﺎن ﮐﻤﮏ ﺷﺎﯾﺎﻧﯽ ﮐﺮد. ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺑﺎﯾﺴﻨﻘﺮي در ﻣﯿﺎن ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪﻫﺎي ﻣﺼﻮر ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺎدي ﮐﻪ در ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪﻫﺎ و ﻣﻮزهﻫﺎي ﺟﻬﺎن ﻣﻮﺟﻮد اﺳﺖ، ﯾﮑﯽ از ﻧﺎﻣﻮرﺗﺮﯾﻦ آﻧﻬﺎ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ.

ﭼﻨﺪ وﯾﮋﮔﯽ، اﯾﻦ ﮐﺘﺎب را از ﺳﺎﯾﺮ ﻧﺴﺦ ﻣﺸﻬﻮر ﻣﺘﻤﺎﯾﺰ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻣﻬﻢﺗﺮﯾﻦ اﻣﺘﯿﺎز، ﮐﺎﻣﻞ و دﺳﺖﻧﺨﻮرده ﺑﻮدن آن در ﻣﯿﺎن ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪﻫﺎي ﻣﺸﻬﻮري ﻫﻤﭽﻮن ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ دِﻣﻮت و ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺷﺎه ﻃﻬﻤﺎﺳﺒﯽ اﺳﺖ. دﯾﮕﺮ آن ﮐﻪ ﻧﮕﺎرﮔﺮي، ﺗﺬﻫﯿﺐ، ﺗﺠﻠﯿﺪ و دﯾﮕﺮ آراﯾﻪﻫﺎي ﮐﺘﺎب ﻧﯿﺰ ﺑﻪ اﺳﺘﺎدي ﺗﻤﺎم اﻧﺠﺎم ﺷﺪه اﺳﺖ و ﺳﻮﻣﯿﻦ اﻣﺘﯿﺎز اﯾﻦ ﻧﺴﺨﻪ، وﺟﻮد ﻣﻘﺪﻣﻪاي اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﺮ اﯾﻦ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ اﻓﺰوده‌اﻧﺪ.

ﻇﺎﻫراً ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﺑﺎﯾﺴﻨﻘﺮ ﻣﯿﺮزا، دﺳﺖﻧﻮﯾﺲﻫﺎي ﻣﺘﻌﺪدي از ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﮔﺮدآوري ﺷﺪ و ﻣﻘﺪﻣﻪاي ﻣﻔﺼﻞ ﺑﺎ ﺗﻠﻔﯿﻖ ﻣﻘﺪﻣﻪﻫﺎي ﭘﯿﺸﯿﻦ، در اﯾﻦ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ و ﻧﺴﺨﻪﻫﺎي دﯾﮕﺮ ﻫﻤﺰﻣﺎن آن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ.

 

برگرفته از تارنماي كميسيون ملي يونسكو در ايران