"نوروز ایرانی" ثبت جهاني شد

 

آغاز سال نو، پيشاپيش بر همگان خجسته باد

 نوروز یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران باستان است. خاستگاه نوروز در ایران باستان است و هنوز مردم مناطق مختلف فلات ایران نوروز را جشن می‌گیرند. زمان برگزاری نوروز، در آغاز فصل بهار است. نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب می‌شود و در برخی دیگر از کشورها تعطیل رسمی است.

پرونده نوروز به عنوان یك اثر مشترك از سوی كشورهای ایران، جمهوری آذربایجان، هند، قزاقستان، ازبكستان، پاكستان و تركیه براي ثبت جهانی به سازمان ملل ارائه شد و مجمع عمومی سازمان ملل در نشست ۲۳ فوریه ۲۰۱۰ خود، ۲۱ ماه مارس را به‌عنوان روز جهانی عید نوروز، با ریشهٔ ایرانی به‌رسمیت شناخت و آن را در تقویم خود جای داد. در متن به تصویب رسیده در مجمع عمومی سازمان ملل، نوروز، جشنی با ریشه ایرانی که قدمتی بیش از ۳ هزار سال دارد و امروزه بیش از ۳۰۰ میلیون نفر آن را جشن می‌گیرند توصیف شده‌است.

پیش از آن در تاریخ ۸ مهر ۱۳۸۸ خورشیدی، نوروز توسط سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، به عنوان میراث غیر ملموس جهانی، به ثبت جهانی رسیده‌بود.

 

الفبای فارسی باستان

داریوش بزرگ بر تچر، یکی از کاخ­های پارسه، کتیبه­ ای در شش سطر حک کرده که ترجمه آن بدین شرح است:

«[این] داریوش، شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه سرزمین ها، پسر گشتاسب هخامنشی که این تچر را کرد (=ساخت).»

این کتیبه به خط میخی فارسی باستان است که ظاهراً به دستور خود داریوش بزرگ برای نگارش ابداع شده بود. الفبای فارسی باستان 36 حرف، 2 واژه جدا کُن، 8 اندیشه نگار و نشانه هایی برای اعداد داشته که از این ناشنه ها تنها برخی به ما رسیده اند. الفبای فارسی باستان، هجایی بوده و از چپ به راست نوشته می­ شده است.