ادبیات علمی- تخیلی- اساطیری؛ بایدها و شایدها
دکتر شروین وکیلی
ادبیات امروز ایران، خوشه‌ای بارور و امیدبخش از فرهنگ جهانی است که می‌رود تا جایگاه شایسته و سزاوار خویش را در زمینه‌ی زبان‌ها و فرهنگ‌هایی نوخاسته و نوباوه بازیابد. در روزگاری که اِبراز ناامیدی به هنجاری روشنفکرانه بدل شده است و نالیدن از نارسایی‌های زبان فارسی و انحطاط فرهنگ ایرانی به زیور قلبی رایج برکشیده شده است، شاید این سخن غریب بنماید، اما تمام شواهد نشانگر آن است که ادبیات فارسی و خزانه‌ی غنی و کهنسالِ فرهنگ ایرانی با روندی ژرف و دیرپا دست به گریبان است که می‌تواند به یک باز‌زایی و باز‌آفرینیِ ریشه‌ای منتهی شود.
این امیدواری به آینده و درخشان‌دانستنِ آنچه فراروی ادبیات فارسی است، شعاری خوش‌بینانه و یکسو‌نگرانه نیست. قرار نیست این حقیقت را نادیده بگیریم که اوج شکوه ادب فارسی؛ یعنی شعر دری در قرن گذشته با افول و زوالی چشمگیر و سردرگمیِ فراگیری در زمینه‌ی قواعد و هنجارها روبرو شده است. قصد نداریم ترجمه‌ای‌بودنِ بخش مهمی از نثرهای ارزشمندِ امروزین و تقلیدی ناشیوا و درجه دوم‌بودنِ بخش عمده‌ی شعرهای معاصر را انکار کنیم....
ادامه‌ی این نوشتار را در اینجا بخوانید.
این نوشتار را در اینجا بارگذاری کرده و بشنوید.
"عشق به میهن ضرورت است نه حادثه"