فروردین، نام ماه آغازین سال و روز نوزدهم هر ماه است. برابرِ اوستایی واژه فروردین، «فروشی» است. برخی اوستاشناسان آن را مركب از «فر» به چم پیش و جلو؛ و ریشه «وش» می‌دانند كه وش ممكن است به جای واژه «وخش» به چم بالیدن به كار رفته باشد.

بنا بر یسنا 26 بند 4، پنج نیرو در وجود آدمی هست: اهو(جان)، دئنا(وجدان)، بئوذه(درك و فهم)، اورون(روان) و فروشی(فروهر). فروهر در اوستا به گونه فروشی آمده است. بلندترین یشت اوستا فروردین یشت است. آنگونه كه از نخستین بندهای فروردین یشت برمی‌آید، اهورامزدا به اشوزرتشت می‌گوید:

«ای زرتشت، فروهرهای پاكان مرا در كار آفرینش یاری كردند. از پرتو فر و شكوه آنهاست كه من آسمان و زمین و آنچه در روی آن است از رود و گیاهان و جانوران و مردمان را نگاه می‌دارم و این چنین خواهد بود تا دامنه رستاخیز...؛ اگر یاری فروهر پاكان نبود هرآینه نه گیتی پایدار می‌ماند و نه انسان و نه چهارپایان. و سراسر گیتی گرفتار دیو دروغ می‌شد...»

فروردین‌گان نخستین جشن ماهیانه  است كه «فرودگ» نیز خوانده می‌شود. این جشن كه 19 فروردین برپا می‌شود، به فروهر پاك نیاكان و درگذشتگان ارتباط دارد. زرتشتیان در این روز به آرامگاه رفته و بوی خوش بر آتش می‌نهند و برای بخشش میزد، میوه یا لرك به آنجا می‌برند. موبدان مراسم آفرینگان‌خوانی را به جا می‌آورند و باشندگان بر روان و فروهر درگذشتگان درو می‌فرستند. پس از پایان مراسم میوه‌های بریده شده و گاهی سیروگ و لرك بین آنها پخش می‌شود.

برگرفته از تارنمای انجمن موبدان تهران