اینـک «زمـین» را مـی­ســتاییـم؛ زمـینی کـه مـا را در بـر گـرفتـه اسـت.

ای اََهوره مَزدا! «زناني» را که از بهترین اَشَه برخوردارند، می­ستاییم.

اوستا - یسنا 38 - بند 1

 

جشن سپندارمذگان (اسفندگان) یکی از جشن‌های ایرانی است که ایرانیان آنرا در روز سپندارمذ (پنجمین روز) از ماه سپندارمذ (اسفند) برگزار می­كردند و امروز ه در 29 بهمن ماه برگزار مي­شود.

 

ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه آورده‌است که ایرانیان باستان این روز را

" روز بزرگداشت زن و زمین " می‌دانستند.

 

در گاه‌شماری‌های مختلف ایرانی، علاوه بر این که ماه‌ها اسم داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. به‌عنوان مثال روز اول هر ماه «روز اورمزد»، روز دوم هر ماه، روز بهمن (سلامت، اندیشه) که نخستین صفت خداوند است، روز سوم هر ماه، اردیبهشت یعنی «بهترین راستی و پاکی» که باز از صفات خداوند است، روز چهارم هر ماه، شهریور یعنی «شاهی و فرمانروایی آرمانی» که خاص خداوند است و روز پنجم هر ماه، «سپندارمذ» بوده‌است.

«سپندار مذ» لقب ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می‌ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می‌نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می‌دهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را به‌عنوان نماد زن، مهر مادری و باروری می‌پنداشتند.

در این روز مردان به همسران خود هدیه می‌دادند و زنان خانواده را بر تخت شاهی می‌نشاندند و از آنها اطاعت می‌کردند و به آنان هدیه می‌دادند. این یک یادآوری برای مردان بود تا مادران و همسران خود را گرامی بدارند و چون یاد این جشن تا مدت‌ها ادامه داشت و بسیار باشکوه برگزار می‌شد همواره این آزرم و احترام به زن برای مردان گوشزد می‌گردید.

برگرفته از: ويكي پديا